ก็แค่อยากจะเขียน

เรื่องราวธรรมดาๆ กับคนธรรมดาๆ

รองศาสตราจารย์ฉลอง สุนทราวาณิชย์

          ตอนแรกผมตั้งใจจะเขียนถึงเรื่องผลการประกบคู่รอบแปดทีมสุดท้ายฟุตบอลถ้วยใหญ่ของยุโรป “UEFA CHAMPIONS LEAGUE” หรือไม่ก็เรื่องฟุตบอล “AFC CHAMPIONS LEAGUE” ที่สโมสรของไทย “ฉลามชล” ชลบุรี F.C. ลงฟาดแข้งกับทีมสโมสรจากออสเตรเลีย แต่พอทราบผลการเรียนภาคปลายปีการศึกษา 2550 ก็ต้องเปลี่ยนใจกะทันหัน แล้วมากล่าวถึงเรื่องนี้แทน เพราะว่า…
 

ผม…..

ผม…………………..

ผม…………………………………….

ได้วิชา 2204 409 สัมมนาประวัติศาสตร์ไทย “A”

ผมจะไม่ตื่นเต้นหรือตกใจเลยถ้าวิชานี้ผู้สอนไม่ได้มีนามว่า “รองศาสตราจารย์ฉลอง สุนทราวาณิชย์”

chalong01.jpg

          เมื่อรู้ว่าผลการเรียนออกแล้ว ตอนแรกก็คิดแค่ว่า “ทำไมเกรดออกเร็วจังวะ..” แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ ลองเปิดเวบดู แล้วผลก็ออกจริงๆนั่นแหล่ะ เพื่อนเราไม่ได้โกหกตอแหลแต่อย่างใด แต่เมื่อไล่ดูไปทีละวิชา…โอ้พระเจ้า ช็อกไปเลยครับ ยิ่งกว่าตอนลุ้นผลเอนท์อีก ตัวเย็นเฉียบไปหมด ขยี้ตาก็แล้ว หยิกตัวเองก็แล้ว สรุป เจ็บครับ 55+ ผมไม่ได้ฝันไป “กูได้เอวิชาอาจารย์ฉลองโว้ยยยยยยยยยยยยย” (ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง)
          บางคนคิดว่าไอ้นี่บ้าหรือเปล่า แค่ได้เอวิชาเดียว ทำอย่างกับถูกหวยรางวัลที่ 1 โอย…ถูกหวยยังน้อยไปเลยครับ ไม่สามารถบรรยายได้จริงๆ ไม่เชื่อพวกคุณลองไปถามเด็กเอกประวัติศาสตร์ทุกคนดู ไล่ตั้งแต่วัยดึกหัวหงอกหัวดำ มาจนถึงปัจจุบัน แล้วคุณจะรู้ว่าวิชานี้ “ร้าย” กับพวกผมมากแค่ไหน
          ถ้าพิจารณาจากเกณฑ์ที่อาจารย์ได้ตั้งไว้ ผมไม่น่าจะได้เกรดดีขนาดนี้เลย เพราะถ้าพูดถึงเนื้อหาของรายงานแล้ว อาจจะมากกว่าคนอื่นก็จริง (58 หน้า) แต่วิเคราะห์ให้ลึกลงไปแล้ว มันก็ไม่น่าจะมีคุณค่าหรือมีความโดดเด่นในแง่วิชาการเท่าไรนัก (ถ้าเปรียบเทียบกับผู้อื่น) และเมื่ออยู่ในวงสัมมนาผมก็ไม่ค่อยได้ออกความเห็นหรือว่าเสนอแนะอะไรเท่าไร โธ่…ความรู้ผมแค่หางอึ่งเอง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งความรู้ทางประวัติศาสตร์…- -) แล้วจะให้เสนอแนะอะไรที่เป็นทางการผมก็ไม่ค่อยถนัดซะด้วยซิ
          อย่างไรก็ดี การที่ผมได้ “A” ในครั้งนี้ ผมต้องของขอบคุณรองศาสตราจารย์ฉลอง สุนทราวาณิชย์เป็นอย่างมากที่ทำให้ผมรู้ซึ้งถึงคำกล่าวที่ว่า “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น” มันยังเป็นประโยชน์ที่ “ใช้ได้จริง” ไม่ได้ตั้งขึ้นมาเพื่อความสวยหรูอยู่บนหน้ากระดาษหรือว่าตั้งขึ้นมาเพื่อปลอบใจตนเองแต่อย่างใด  นอกจากนี้ ยังทำให้คน “ตัวเล็กๆ” อย่างผม มั่นใจในตนเองมากขึ้นว่า ถ้าเรา “ตั้งใจ” ทำอะไรซักอย่างแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้ออกมามันจะต้องดีแน่นอน (เพียงแต่ว่าจะดีมากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเอง) แล้วมันยังทำให้ผมมั่นใจว่า ขอเพียงไม่ท้อแท้และไม่ท้อถอย ชีวิตของเราก็จะมีความหวังและจะสามารถยืนหยัดต่อสู้กับปัญหาอุปสรรคนานัปการที่จะต้องผ่านเข้ามาในชีวิตได้อย่างแน่นอน
          ตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ผมยอมรับว่ากดดันมากมายที่ต้องเรียนกับอาจารย์ ทั้งเรื่องรายงาน และเรื่องสัมมนา แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ได้รับความรู้อย่างมากมายเช่นเดียวกัน อาจจะมากกว่าช่วงเวลากว่าสามปีที่ผมเรียนประวัติศาสตร์ในคณะนี้ด้วยซ้ำ อาจารย์ทำให้ผมรู้ว่า “นักประวัติศาสตร์ที่แท้จริง” เป็นอย่างไร (ผมจึงไม่คิดจะเรียนประวัติศาสตร์ต่อไง อิอิ) ทั้งความสามารถในการคิด การวิเคราะห์ ความรู้เรื่องทั้งทางโลกและทางวิชาการ (มิใช่ทางธรรมนะ) และอะไรอีกหลายๆอย่าง ทำให้ผมได้ตระหนักว่า คนอย่างผมโชคดีแค่ไหนที่ได้มีโอกาสเรียนกับนักวิชาการที่มี “ความสามารถ” มากที่สุดคนหนึ่งในประเทศไทย ผมโชคดีจริงๆครับ (ถึงแม้ว่าตอนเปิดเทอม จะไม่เคยคิดแบบนี้เลยก็ตาม)

อาจารย์จะอยู่ในใจนิสิตที่ไม่เอาถ่านคนนี้ตลอดไป….
                                                                  ด้วยความเคารพอย่างสูง
                                                                นายภาณุพันธ์ นาคสุวรรณ
                                              อักษรศาสตร์รุ่น 72 4740160022

2204409

 SEM TH HIST

3

    A

_________________________________________________________
ป.ล. ต้องขอขอบพระคุณอาจารย์นฤมล จินศิริวานิชย์ ด้วยนะครับที่ให้ “A” ผม (วิชา Japanese for Profession) ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่ผมเรียนกับอาจารย์แล้วสนุกพร้อมทั้งได้ความรู้ที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้จริงอีกด้วยครับ お世話になっております。ありがとうございました。

                                                                                                                               

                                                                    



 

มีนาคม 17, 2008 - Posted by | Uncategorized

2 ความเห็น »

  1. ถึงนายภาณุพันธ์ นาคสุวรรณ

    ดิฉันแวะมาเเสดงความยินดี

    จากเพื่อนที่ได้แค่บีบวก

    ความเห็น โดย พิ้ง | มีนาคม 17, 2008 | ตอบกลับ

  2. …. ตกใจจนนึกอะไรไม่ออก แต่รู้สึกว่าต้องเม้นอะไรซักอย่าง ….

    ดีใจกับต้นอย่างสุดซึ้ง ต้นแน่มาก

    ความเห็น โดย จันทร์เจ้า | มีนาคม 17, 2008 | ตอบกลับ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: