ก็แค่อยากจะเขียน

เรื่องราวธรรมดาๆ กับคนธรรมดาๆ

เกลียดตัวเอง

          เคยรู้สึกนึกเกลียดตัวเองกันบ้างไหม?

          บางคนอาจจะไม่เคย ก็แน่หล่ะ…ชั้นออกจะน่ารัก ไฮโซ ทำนองรูปสวย รวยทรัพย์-แต่ก็ไม่อับปัญญานะคะ..ขอบอก

          ก็ดีครับ ขอให้มั่นใจแบบนี้ต่อไป
          ____________________

           แล้วทำไมต้องรู้สึกเกลียดตัวเองด้วย ?

           บางทีผมก็ตอบตนเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เวลาส่องกระจกทีไร ก็ไม่ถึงกับจับไข้หัวโกร๋น หน้าตาอย่างเรา คงพาออกงานวัดต่างจังหวัดตอนหัวค่ำได้ (เน้นแสงไฟสลัวๆ มืดๆ แต่…ปัจจุบันนี้เขายังจัดงานวัดกันอยู่อีกรึ..)
 
          แต่ประเด็นที่แท้จริงแล้วคงไมได้ขึ้นอยู่กับลักษณะภายนอก ใบหน้า รูปร่าง ส่วนสูง สีผิว ฯลฯ ก็พ่อ-แม่ให้มาแค่นี้ เราควรน้อมรับไว้ ในฐานะลูกที่ดี เผื่อจะได้ชื่อว่าเป็นลูกกตัญญูกับเขาบ้าง

          ข้างนอกดีแค่ไหน แต่ข้างในหัวใจล้มเหลว ก็จบกัน..
          ____________________

         รูปลักษณ์ภายนอกเราเปลี่ยนแปลงไม่ได้ -ใช่ เราต้องยอมรับ แต่จิตใจข้างใน เราควบคุมได้ ถึงแม้ว่าบางทีมันจะซนเป็นลิงและไม่ค่อยเชื่อฟังคำสั่งเราก็ตาม แต่เมื่อไรที่เสียศูนย์ ศูนย์การควบคุมจิตใจเกิดบกพร่องกะทันหัน ทำให้เกิดภาวะที่เรียกว่า “ภาวะหัวใจอ่อนแอ” ขึ้นมา ทีนี้ก็ตัวใครตัวมันหล่ะครับ และไอ้เจ้าภาวะนี่แหล่ะ ทำให้ผมรู้สึก “เกลียดตัวเอง” ชิบหายเลยว่ะ
  
         ไม่รู้ว่าจะมีใครอุตริเป็นเหมือนผมหรือเปล่า ถ้าไม่เป็น-คุณมีหัวจิตหัวใจที่แข็งแกร่งมาก ผมขอยอมรับ ถ้าเป็นจอมยุทธ์คงต้องขอคารวะศิษย์พี่ซักหนึ่งจอก แต่ผมไม่ใช่จอมยุทธ์และก็ไม่ได้เป็นตุ๊ดด้วยนะฮะ เฮ้ย…ครับ อาจจะเปลี่ยนเป็นหนึ่งกลมหรือไม่ก็หนึ่งแบนแทน (หรือว่าแค่หนึ่งฝาดี?)

          ผมยอมรับว่าผมเป็น เป็นบ่อยเสียด้วย อาจจะจิตใจอ่อนไหวเกินไป ไม่รับกับใบหน้าเหี้ยมๆของผม (กรุณาอย่าลืม “ม”…ผมไม่ใช่ตุ๊ดตู่นะจ๊ะ แม้ว่าบางทีอาจดูละม้ายคล้ายคลึงก็ตาม) เมื่อมานั่งครุ่นคิด พิจารณาว่าทำไมเราถึงเป็นคนแบบนี้-ใจไม่ค่อยรักดี ก็ไม่ได้คำตอบ หันไปถามตัวเองหน้ากระจก กระจกที่หอก็ไม่ใช่กระจกวิเศษที่จะบอกข้าเถิด…ใครงามเลิศในปฐพี หรือจะลองไปถามสาวยาคูลท์ดู เจ้าหล่อนคงรู้แต่เรื่องแลคโตบาซิลลัส สุดท้ายลองมาถามใจตนเองดู ก็เลยรู้ว่า

เพราะ “คุณ” ทำให้ผมเป็นแบบนี้

หวั่นไหวทุกครั้งที่พบสบสายตา
ทำให้ต้องเบือนหน้าแล้วเดินหนี..หนีไปเพราะหัวใจอ่อนแอ

แม่ง….ยิ่งเขียนแล้วยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเองที่อ่อนแอจังวุ้ย !
________________________________________________________

ป.ล. แต่มิตรรักแฟนเพลงไม่ต้องเป็นห่วง เมื่อผู้เขียนหายบ้าแล้วก้จะกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้เอง

 

 

 

         
  
 

เมษายน 3, 2008 - Posted by | Uncategorized

2 ความเห็น »

  1. 今、俺の心も弱いさ...

    色々なことを考えなければならない...

    疲れたよ...

    君も自分のこと早く直すよ...

    ความเห็น โดย DaMeDi | เมษายน 3, 2008 | ตอบกลับ

  2. เข้มแข็งไว้..
    อย่างแกทำได้อยู่แล้วล่ะ..

    ความเห็น โดย พลอยป้า | เมษายน 4, 2008 | ตอบกลับ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: