ก็แค่อยากจะเขียน

เรื่องราวธรรมดาๆ กับคนธรรมดาๆ

Untitled (1)

(1)
     ผมยืนรอเธออยู่หน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ เมื่อเหลือบมองดูหน้าปัดนาฬิกา ปรากฏว่า ขณะนี้เวลา  11.30 น.แล้ว แต่เธอก็ยังไม่มาเสียที ความจริง เธอนัดผมไว้เวลา 11.00 น. แต่เมื่อหันซ้าย แลขวา มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา ก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะปรากฏตัว ผมจึงเข้าไปหลบร้อนในห้าง คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ความจริงแล้ว ผมก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เนื่องจากงานอีเวนท์ที่ผมต้องไปทำข่าว ก็อยู่บริเวณลานห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ และมันก็ยังไม่ใช่เวลางานของผมแต่อย่างใด ที่สำคัญ ผมชินกับการรอคอยเสียแล้ว….

     ผมเดินไปเรื่อยๆ สัมผัสกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศ พลางลอบมองกลุ่มหญิงชายวัยรุ่นที่เดินผ่านไปมาอยู่ขวักไขว่ ชายหนุ่มใส่เสื้อเชิ้ตเรียบกริบ กางเกงขาเดฟแบบพองาม รองเท้าหนังมันปลาบ ผิวพรรณผ่องใส หญิงสาวอยู่ในชุดสวย แต่งหน้าทาปากต่างกันตามสไตล์ ผมยาวบ้าง สั้นบ้าง บางคนก็ทำสีผมดัดหยิกเป็นลอน เห็นแล้วเจริญใจดีแท้ แล้วตัวผมเล่า..  ผมคงจะตกเทรนด์ หรือว่าเงินที่มีอยู่ในกระเป๋ามันน้อยเกินไป เมื่อมองพวกเขา แล้วย้อนกลับมาดูตัวเอง ผมเผ้ากระเซิง หน้ามัน สิวเขรอะ ใส่เสื้อ ร.ด. ตัวเก่าๆ กางเกงยีนส์ลีรุ่นคุณอายังหนุ่ม รองเท้ากีฬาเน่าๆ สะพายกระเป๋ากล้องโทรมๆ ใบหนึ่ง ผมได้แต่มองดู แล้วก็ถอนหายใจ ทำได้แค่มองโลกในแง่ดีว่ามีชีวิตให้อยู่รอดไปวันๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว

     ผมยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ เดินไปทีละโซน ผ่านหน้าร้านเสื้อผ้าชื่อดังทั้งหลาย บางทีอยากจะเข้าไปดู อยากเข้าไปสัมผัส แต่ผมไม่กล้าหรอก สองมือของผมอาจจะหยาบกร้านเกินไป และบางทีพนักงานในร้านคงสงสัยว่าไอ้นี่เข้ามาทำอะไร ผมจึงทำได้แต่ยืนชมผ่านแผ่นกระจกเท่านั้น กระจกบางๆ ที่เสมือนเป็นสัญญาณบอกว่า “เราอยู่คนละโลกกันนะจ๊ะ..จำใส่หัวเอาไว้”

     ผมตัดสินใจเดินลงบันไดเลื่อนไปชั้นล่าง บางทีอาจจะเป็นที่ที่เหมาะกับผมมากกว่า ชั้นล่าง-ชนชั้นล่าง ตอนนี้ท้องของผมเริ่มร้องแล้ว สัญญาณภายในร่างกายคงเตือนว่าท้องแกว่างมาก ควรหาอะไรมาใส่ท้องได้แล้ว ผมดูเวลาอีกครั้ง ใกล้จะเที่ยงแล้ว เธอไปอยู่ไหน… หรือว่าการจราจรที่ติดขัดทำให้การเดินทางล่าช้า หรือเธอจะคิดว่าให้ผมรอนิดหน่อยคงไม่เป็นไร บางทีเธออาจจะลืมนัดครั้งนี้ไปแล้วก็ได้ ผมจมอยู่ในห้วงความคิดอยู่นาน นานจนถ้าเป็นห้วงน้ำ ผมคงจมน้ำตายไปแล้ว สักพัก ก็มีมือน้อยๆ มาสะกิดที่หลังของผม แล้วผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังว่า

“ขอโทษที่ทำให้รอ…รถติดมากเลย…แล้วสะพายกล้องนี่จะไปถ่ายงานด้านบนรึ”

     เมื่อผมหันกลับไป ใบหน้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏต่อสายตาอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งเป็นใบหน้าเดียวกับที่ครั้งหนึ่งแทบจะรางเลือนไปจากความทรงจำของผมเสียแล้ว !  

กันยายน 8, 2008 - Posted by | Uncategorized

ยังไม่มีความเห็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: